Και λεγόμαστε άνθρωποι...

Ευχές από της «Γης τους κολασμένους!!!»


Του Στυλιανού Ι. Μανουσάκη



Ενός λεπτού σιγή…



Φέτος –προσωπικά- θα πρωτοτυπήσω και δεν θα γράψω για ευχές επωνύμων, φέτος ζήτησα τις ευχές των αστέγων, της γης των κολασμένων, αυτών που κοιμούνται στα παγκάκια του λιμανιού. Κατέβηκα λοιπόν στο λιμάνι και τους βρήκα κουκουλωμένους στα παγκάκια τους, στα δικά τους κρεβάτια. Στο δικό τους απάγγειο. Ο πρώτος που δέχθηκε να μου μιλήσει-γιατί υπήρξαν και άλλοι που δεν δέχθηκαν-ήταν ο Παναγιώτης. Το ερώτημα ήταν: Σε ποιον εύχεστε χρόνια πολλά; Παναγιώτης: «Σε ποιόν να ευχηθώ χρόνια πολλά; Ποιος άραγε αξίζει πραγματικά αυτή την ευχή; Λοιπόν θα στείλω χρόνια πολλά σε όσους μπορούν να βοηθήσουν όλους εμάς τους ξεχασμένους, όλους εμάς που θα περάσουμε εδώ τις γιορτές…»Κατόπιν τις ευχές του μας έστειλε ο Γιώργος: «Χρόνια πολλά σε όσους με κατάντησαν να είμαι εδώ…φυσικά είμαι και εγώ ανάμεσα σ’ αυτούς. Χρόνια μου πολλά λοιπόν…ααααα, μη ξεχάσω να πω χρόνια πολλά και σε όσους πέρασαν από εδώ και μας έφεραν κάποια πράγματα, τουλάχιστον μας σκέφθηκαν…» Δίπλα του ήταν ο Κώστας: « Άκου φίλε δεν πιστεύω σε ευχές και τέτοιες αηδίες, πιστεύω στον άνθρωπο και μόνο, όσοι λοιπόν έχουν μέσα τους αποθέματα ανθρωπιάς να ζήσουν και να την προσφέρουν…» Πιο κάτω συνάντησα τον Γιάννη: « Θέλω να πω χρόνια πολλά σε πολλούς εκτός από εμένα. Τι να τα κάνω εγώ τα χρόνια πολλά; Είναι τα έκτα Χριστούγεννα που περνάω σε παγκάκι, τι να τα κάνω αν γίνουν επτά; Χρόνια Πολλά σε όλους σας εκτός από εμένα…» Μετά ήρθε η σειρά του έτερου Γιάννη: « Πρώτα να πω χρόνια πολλά στην Τζένη, την σκυλίτσα μου, είναι η πιο πιστή μου φίλη, δεν με έχει προδώσει ποτέ…Χρόνια πολλά Τζένη μου…και μετά να πω χρόνια πολλά σε όσους μας σκέφτονται, σ’ αυτούς που μας δίνουν ένα ζεστό πιάτο φαγητό, εκεί στην Αγία Τριάδα» Στο διπλανό παγκάκι κάθεται ο Μήτσος, ακούει μουσική από ένα ξεχαρβαλωμένο τραντζιστοράκι ας διαβάσουμε τις ευχές του: « Εύχομαι από καρδιάς μία καλύτερη και ευτυχισμένη χρονιά για όλους .... Περισσότερη ειρήνη στη γη... Λιγότερους άνεργους... Λιγότερους άστεγους... Λιγότερη απληστία από κάποιους...» Θα κλείσω τις ευχές με τον Σταμάτη: « Χρόνια πολλά σε όσους το αξίζουν, χρόνια πολλά σε όσους κοιτούν και λίγο χαμηλά, σε όσους δεν μας προσπερνούν κάνοντας πως δεν μας βλέπουν, χρόνια πολλά σε όσους είναι σαν και εμένα και αντέχουν…» Ας δούμε όμως τι λέει και ο Ραινερ Μαρια Ριλκε στο βιβλίο της φτώχειας και του θανάτου (απόσπασμα) «..Οι μεγάλες πόλεις σκέφτονται μονάχα τον εαυτό τους και παρασέρνουν τα πάντα στην αδηφάγα τους βιάση

θραύουν τη ζωή των ζώων σαν ξύλο ξερό αναλώνουν λαούς ολόκληρους στη βάσανό τους. Κι οι άνθρωποι υποδουλωμένοι σε μιαν επιστήμη κίβδηλη πλανιούνται, έχοντας χάσει το ρυθμό της ζωής κι επειδή ρίχνονται σε θορύβους το ίδιο μάταιους

αποκαλούν πρόοδο το χνάρι που αφήνουν σαν το γυμνοσάλιαγκα. Επιδείχνουν την αναίδειά τους σαν εταίρες και ζαλίζονται μες το θόρυβο του μέταλλου και

του γυαλιού...» Και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος: «Ενός λεπτού σιγή» Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας /κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά, /έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας, /ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας, /κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,/έστω και μια φορά; /είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή/για τους απεγνωσμένους;

Το βράδυ λοιπόν των Χριστουγέννων και το βράδυ που θα αλλάζει ο χρόνος ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή γι’ αυτούς που βρίσκονται εκεί έξω, στο λιμάνι, όχι πως θα τους έχουμε κάτι προσφέρει, απλά θα έχουμε νοιώσει ίσως λίγο καλύτερα, θα έχουμε στείλει τη σκέψη μας κοντά τους. Καλή χρονιά σε όλους!